پسر خاکی

باران را نمی خواهم.

وقتی تو نیستی ، باران تمام اشک های دلتنگ را همنوا با خویش جاری می کند و بغض ها می شکند.

وقتی تو نیستی باران همان نبودن توست که قطره قطره گریه می شود در جای جای زندگی!

باران را بی تو نمی خواهم،

وقتی که نمی دانم در کجای زمین، بر خطاهای من اشک می ریزی و گناهان مرا دلنگرانی.

باران را نمی خواهم،

که باران اشک توست برای شستن زمین از تمام بدی ها و زشتی ها.

من اشک تو را نمی خواهم.......راستش طاقت ندارم.

وقتی تو نیستی باران را نمی خواهم حتی اگر زیباترین باشد.

تو باید بیایی که باران به رسالت خویش بازگردد.

تو باید بیایی  تا باران امید را زمزمه کند.

تو باید بیایی که در میان باران، جمال مهربانت را به هرسو بدوزی و رنگین کمان شادی را در میان باران رحمت پروردگارت پدیدار سازی.

تو باید بیایی تا باران تمام وسعت خاک را سیراب کند.

وگرنه دور از تو هیچ سیلابی ،تشنگی های زمین را رفع نخواهد کرد.

خالق دل بی قرار بارون بهار

خدای نسیم ملایم شالیزار

بهونه ی بی بهونه گی های من

ناجی دل خسته ی ماهی سرخ حوض دل من

به حرمت خنده ی سنبل باغچه ی دعام

به حرمت لحظه هایی که توی اون تو فقط صاحبخونه ی دلم بودی

به حرمت دلتنگی هایی که فقط با یاد تو خط خطی شد

سال نو رو برای همه ی معشوقه های زمینیت سالی پر از عطر بهشت کن

سالی که دیگه کسی فراموش نکنه تو اون بالایی و همه ی کارها رو می بینی حتی گریه ی پنهونیه قاصدک سرنوشت رو

خدایا مثل همیشه مدد

(و یدع الانسان بالشر دعاءه بالخیر و کان الانسان عجولا)

سال نو مبارک

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من
آسمان تو چه رنگ است امروز؟
آفتابی ست هوا؟
یا گرفته است هنوز ؟

من در این گوشه که از دنیا بیرون است
آفتابی به سرم نیست
از بهاران خبرم نیست
آنچه می بینم دیوار است
آه این سخت سیاه
آن چنان نزدیک است
که چو بر می کشم از سینه نفس
نفسم را بر می گرداند
ره چنان بسته که پرواز نگه
در همین یک قدمی می ماند
کورسویی ز چراغی رنجور
قصه پرداز شب ظلمانی ست
نفسم می گیرد
که هوا هم اینجا زندانی ست
هر چه با من اینجاست
رنگ رخ باخته است
آفتابی هرگز
گوشه چشمی هم
بر فراموشی این دخمه نیانداخته است
اندر این گوشه خاموش فراموش شده
کز دم سردش هر شمعی خاموش شده
باد رنگینی در خاطرمن
گریه می انگیزد

موعود روزهاي پر از انتظار من آقا تويي قرار دل بيقرار من از هاي و هوي

اين تن خاکي دلم گرفت کي مي رسد براي هميشه بهار من کي مي رسد

طلوع عدالت ز پشت ابر يا جلوه مي کند گل نرگس، نگار من مردم در اين خزان غريبي

ز انتظار آقا محک بزن به صداقت، عيار من يک روز عاقبت دل من سبز مي شود

وقتي نظر کني ز محبت به کار من اي قائم عدالت حق، صاحب الزمان بگذر

 شبي ز کوچه ما، از کنار من

پائیز می آید...

پائیز آمد .. بدون آنکه حتی لحظه ای درنگ نماید ...

کمی دقت کنیم صدایش را از میان قدمهای کودکان در کوچه و خیابان میشنویم...

کمی دقت کنیم بویش را از قطرات نمناک باران ،استشمام خواهیم کرد...

کمی حساس باشیم یقینا رد پایش را بر روی قلبمان  نیز خواهیم دید..

آری پائیز فصل هزار رنگ از راه رسید...

گاه یک لبخند آنقدر عمیق می شود که گریه می کنم

گاه یک نغمه آن قدر دست نیافتنی است که با آن زندگی می کنم

گاه یک نگاه آن چنان سنگین است که چشمانم رهایش نمی کنند

گاه یک عشق آنقدر ماندگار است که فراموشش نمی کنم

آمدي جانم به قربان ولي حالا چرا ؟
بي وفا حالا كه من افتاده ام از پا چرا ؟
نوشدارويي و بعد از مرگ سهراب آمدي
سنگدل اين زودتر مي خواستي حالا چرا ؟
عمر مار ار مهلت امروز و فرداي تو نيست
من كه يك امروز مهمان توام فردا چرا ؟
نازنينا ما به ناز تو جواني داده ايم
ديگر اكنون با جوانان نازكن با ما چرا ؟
وه كه با اين عمر هاي كوته بي اعتبار
اين همه غافل شدن از چون مني شيدا چرا ؟
آسمان چون جمع مشتاقان ، پريشان مي كند
درشگفتم من نمي پاشد ز هم دنيا چرا ؟
شهريارا بي حبيب خود نمي كردي سفر 
این سفر راه قیامت میروی تنها چرا؟ 

تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم.

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود و برای خاطر نخستین گل.

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم.

تو را به جای همه کسانی که دوست نمیدارم دوست می دارم.

سپیده که سر بزند در این بیشه زار خزان زده شاید دوباره گلی بروید شبیه آنچه

در بهار بوییدیم

به نام زندگی هرگز مگو

هرگز ......

ممنون ، به خاطر عشق

اگر تو نبودی هرگز معنی عشق رو نمی فهمیدم

گذشته ها مهم نیست و مهم نیست که آینده چی میشه

مهم این احساسی هست که الان نسبت بهت تو دلم دارم

و این احساس رو به همه دنیاها  نمی دم

احساسی که تو وجودم فریاد می زنه

دوستت دارم

چه آسان است در دنيا شكستن

دل ما را به دار درد بستن 

چه آسان تار هجران مى نوازند

دل ما را به سوزش مى گدازند

چه ابليسند اين ابليس ياران

چه مكارند اين مركب سواران

به وقته پادشاهى فتنه سازند

به هنگام گدايى در نيازند

چه غوغايى است يا رب بندگان را 

 كه شيطان گشته بر آنان توانا

شده دنياى ما دار مكافات

شده مملو ز زشتى ها و آفات

آغاز سال ۱۳۸۷ شمسی مبارک باد